.
#حکمرانی_داده بدون حکمرانی سکو ممکن نیست… #مقررات‌گذاری در حوزه داده اگر مورد پذیرش سکو نباشد امکان اجرا نخواهد یافت… تجربه تلاش برای تعامل با چند سکوی آمریکایی هم به عنوان شاهد پیش روی ماست و فیلتر این سکوها هم صرفا به دلیل عدم پذیرش مقررات‌گذاری ما در این سکوها انجام شد و الان هم با تقسیم کار مشترک بین سکوهای آمریکایی و #فیلترشکن_فروش‌ ها و البته با مشارکت مدیران بی سواد و بی تعهد به مصالح ملی، شاهد شکستن حکمرانی ملی هستیم.
از سوی دیگر یک وقت است که ما سودای حاکمیت بر #اینترنت داریم و یک وقت است که می‌خواهیم ارض مجازی خود را از حاکمیت جریان سلطه نجات دهیم و به #استقلال_سایبری برسیم… آنچیزی که دارد رخ می‌دهد حالت دوم است و حاکمان اینترنت نه تنها برای مردم و دولت‌های ملی ایجاد مزاحمت می‌کنند، بلکه رفتار مردم را هم رگولاتوری کرده و در امور حاکمیتی کشورها مداخله می نمایند و به نوعی دنبال #استعمار_مجازی هستند.
تامین #حکمرانی_فضای_مجازی فقط مطالبه جریان انقلاب نیست… ملی‌گراهای واقعی هم باید مطالبه گر باشند.

عزیز نجف‌پور آقابیگلو

جریان مقاومت اگر برنامه #پیشرفت_مقاومتی نداشته باشد ضربه خواهد دید. سوریه نمونه بارز این ادعاست.
وقتی که جریان #سلطه جنگ ترکیبی همه جانبه راه انداخته و هدف اصلی اش هم جلوگیری از “پیشرفت محور مقاومت با حفظ اصول مقاومت” می باشد، مقابله هم باید همه جانبه باشد.
سقوط اسد را از ابعاد مختلف نظامی، امنیتی و رسانه ای میتوان مورد واکاوی قرار دارد ولی به نظر میرسد عامل اصلی این رخداد به ظاهر غیرمنتظره، (که با بررسی شرایط چندسال گذشته سوریه چندان هم غیرمنتظره به نظر نمی‌رسیده ) را باید در فشارهای اقتصادی و عدم اهتمام کافی برای بازسازی و رشد و پیشرفت کشور در تناسب با، هم نیاز مردم سوریه و هم در قیاس با وضعیت #پیشرفت و آبادانی کشورهای منطقه توصیف کرد.
نظام اسد در طی یک دهه گذشته نتوانست برنامه پیشرفت کشور خود را بر اساس پارادایم #مقاومت سامان دهد. بدین صورت که در عین پیشرفت اصول و چارچوب مقاومت را هم حفظ نماید و در این سال‌های آخر هم با درک فشار فزاینده اقتصادی و اجتماعی به مردمش، سعی کرد از کشورهایی چون امارات و … استمداد، و یحتمل الگو بجوید غافل از اینکه این چرخشی مرگبار بود و پیش از آنکه منفعتی به مسافران کشتی طوفان زده سوریه برساند، به غرق شدن آن خواهد انجامید.
عقب ماندگی سطح زندگی استانهای #سوریه در قیاس با استان ادلب که تحت تصرف شورشیان تحت حمایت اقتصادی ترکیه(بخوانید غرب و صهیونیزم) بود، به روشنی قابل مشاهده است. حتما هم توجه داریم که حتما همه مردم علقه های دینی و ملی یکسانی ندارند و کمتر مردمی چون مردم ایران می‌توانند سالها در مقابل انواع فشارها از جمله فشارهاي اقتصادی مقاومت کنند. هرچند در همین جامعه ایران هم فشارهای اقتصادی، بخشی از مردم را که در حالت عادی مشکلی با انقلاب و نظام ندارند را دچار تردید می نماید.
علی ای حال به نظر نمیرسد جمهوری اسلامی در ابعاد نظامی و امنیتی برای سوریه کم گذاشته باشد ولی حتما که ما سهم قابل توجهی در این بی برنامه گی برای پیشرفت مقاومتی، داریم چرا که به عنوان مغز و رهبر جبهه مقاومت نتوانسته ایم عناصر جبهه را در مسیر رشد و پیشرفت در پارادایم مقاومت به صورت هماهنگ و هم افزا راهبری کنیم.
واقعیت مهم دیگر این است که اگر محور مقاومت به صورت هماهنگ برنامه جامع و هم‌افزای پیشرفت داشته باشند، سرریز این اقدامات مشترک، داخل #ایران را هم منتفع خواهد کرد و باعث تقویت مضاعف پیشرفت و رشد ملی ما هم خواهد گردید.
فارغ از اینکه هزینه‌کردهای ما در محور مقاومت از منظر نظامی و امنیتی توجیه کامل دارد ولی با اتخاذ رویکرد توامان هم نظامی-امنیتی و هم اقتصادی، طبعا شاهد ثمرات مضاعف پیشرفت همه جانبه در سطح ملی و در سطح جبهه مقاومت خواهیم بود.
فرصت ها به سرعت می گذرند و تهدیدها و توطئه ها به شدت روی می آورند… تدبیری مضاعف می باید.

عزیز نجف پور آقابیگلو

 آرای مردمان ترک به پزشکیان را نباید فقط در استانهای شمال غرب جستجو کرد بلکه اکثریت مطلق ترکهای ایران که در شهرهای مختلف اعم از استان تهران (شهریار و اسلامشهر و … ) و البرز (کرج و …) و سایر استانها به پزشکیان رای داده اند.
اگر از جمعیت ۱۵ میلیونی ترکهای ایران (اگر تعدادشان بیشتر از این نباشد)، ۱۰/۵میلیون واجد شرایط باشند و ۶ میلیون مشارکت کرده باشند با متوسط 75 درصد گرایش به پزشکیان حداقل 4.5 میلیون به پزشکیان رای داده اند.اگر این گرایش قومیتی-بومی نبود طبق نرم کشور این عدد 4.5 میلیون اصولا به صورت عادلانه بین دو نامزد تقسیم می¬شد و نتیجتا 2میلیون250هزار رای به هرکدام میرسید که متعاقبا رای جلیلی به 15.650 و رای پزشکیان به 14میلیون کاهش می یافت.
برخی اشکال میکنند که آذربایجانی ها در سال 1396 اکثرا به روحانی رای داده اند در حالی که در آن سال مردم آذربایجان طبق نرم جامعه عمل کرده بودند. چون به جز استانهای خراسان(همشهری های مرحوم رییسی) که اتفاقا آنها هم قومیتی-بومی رای داده بودند، و ۵ استان دیگر (همدان،سمنان، زنجان، قم، مرکزی ) همه استانهای کشور اکثرا به روحانی رای داده بودند.
اين پرسش هم که چرا مردم آذربایجان به موسوی و مهرعلیزاده و فتاح رای ندادند هم دلیلش اینست که موسوی جز لهجه ترکی، هیچ کنشی در جامعه ترکی نداشته و مهرعلیزاده هم کاراکتر ریاست جمهوری ندارد که رای جمع کند و فتاح هم کاندیدا نشده ‌که بختش آزموده شود.شبیه همین آرای قومیتی-بومی را در سال 1392 شاهد بودیم که محسن رضایی که در رقابت با روحانی علیرغم شکست کشوری با ۱۰/۸% آرا، ولی در سه استان هم قومیت-بوم خود (خوزستان، کهگیلویه و بویراحمد، چهارمحال و بختیاری) بیشترین آرا را کسب کرده است. (به ترتیب: ۴۴٫۴۹، ۴۳٫۹۷، ۴۶٫۵۹)
پس اولا آرای قومیتی-بومی امری مرسوم در جامعه ایرانی است و لزوما به معنای تهدید هویت ملی نیست و هیچ وجهی از تجزیه طلبی و … ندارد و بیشتر ناشی از علقه و اعتماد بومی و محلی مردم است و از سوی دیگر شکست جریان انقلاب اسلامی در این دوره انتخابات صرفا شکست سیاسی بوده و اتفاقا از حیث گفتمانی و حتی اجتماعی برنده شده است.
کسب 13میلیون و 400هزار کنشگر فعال نوید آینده خوبی برای جریان انقلاب اسلامی است.طبیعی هم هست که این رای را لزوما نمیتوان به چهره ها محدود کرد و لازم است نخبگان جریان انقلاب به بازسازماندهی خود و تجهیز داشته ها و احتمالا آماده کردن چهره های جدید برای رقابتهای بعدی اقدام نمایند.

عزیز نجف پور آقابیگلو