همیشه بر این پندار بودم که بخش مهمی از لوکوموتیو جریان اصلاحات بر دوش متدینین انقلابی ای بود که به کجی ها و ایرادات جامعه سنتی و نظام سیاسی انتقاد داشتند و به دنبال اصلاح جامعه و ساختار سیاسی بر اساس عقل و دین و اخلاق بودند ولی مشکل کارآنجا بود که پروژه شان شکست خورد و سرمایه شان توسط گفتمان مدرن مصادره شد. مرحومه دکتر اشرف بروجردی یکی از عناصر این جریان بود.

توانمندسازی و مشارکت زنان در عرصه های اجتماعی و سیاسی پروژه اصلاحات بود و خاستگاه و نظام ارزشی خانم دکتر بروجردی این انگاره درست را در پیش روی می نهاد که این توانمندسازی و مشارکت، با حفظ رویکرد دینی و انقلابی پیگیری خواهد شد ولی نتیجه ای که بار آمد خیلی متفاوت بود. بهمن عرفی گرایی زنان که در حوزه رفتار اجتماعی به صورت بی حجابی و تضعیف نهاد خانواده نمود می یافت، ناکامی ایده ایشان را نشان می دهد و به نظر بنده تبار حرکت ز.ز.آ را باید در عملکرد دولت/گفتمان اصلاحات پی جویی کرد هرچند که عناصر اصیل این گفتمان از جمله مرحوم بروجردی با آن مخالف بوده باشند.

کاری با بخش هوچی گر اصلاحات ندارم که متاسفانه در شارلاتانیزم رسانه ای ید طولایی دارند ولی بخش عاقل و مومن اصلاحات را دعوت به تامل بیشتر در این ظریفه می کنم که نقد سنت و نظام سیاسی، نیازمند اثبات وضعیت مطلوب است فلذا تدبیرشان برای جلوگیری از مصادره وضعیت مطلوبشان توسط جریان مدرن چیست؟